Michigan is in toenemende mate in trek bij filmmakers. In 2008 heeft de overheid van deze staat een ‘film incentive package’ goedgekeurd welke allerlei voordeeltjes biedt aan filmproducenten. Deze assertieve wetgeving regelt ondermeer forse belastingkortingen die kunnen oplopen tot 40%.

Dat deze financiële prikkels voor een buzz zorgen binnen de filmindustrie in Michigan is zeker. Verscheidene grote producenten zijn al neergestreken in ‘The Great Lakes State’. Zo zijn in de staat ondermeer scenes uit ’Semi-Pro’, ‘Roger and Me’ en ‘Jumper’ opgenomen, en vond Clint Eastwood Michigan uitermate geschikt voor zijn nieuwste film ‘Gran Torino’.

De man achter de ‘film incentives package’ is State Rep. Bill Huizenga (R-Zeeland). Volgens Huizenga zijn de belastingkortingen voor de filmindustrie al vrij snel succesvol gebleken voor de economie in Michigan: “Tell me what other industry has put almost $200 million into the state economy in six weeks?”

Niet alleen het geld was een belangrijke motivatie voor de plannen. Volgens Huizenga is een opkomende filmindustrie een uitgelezen manier om de staat Michigan weer op de kaart te zetten: “This is an incredible way to show the world all that Michigan’s diverse landscape has to offer. We have a rich history in the creative arts, and I believe we will continue that tradition with this aggressive incentive.”

Niet iedereen is echter even positief over de plannen om de filmindustrie naar Michigan te lokken. Sommige tegenstanders zijn van mening dat de kosten voor de belastingbetaler op termijn te hoog worden, anderen vrezen dat Michigan er niet onverdeeld goed vanaf zal komen in de films en dat vooral de vervallen gedeelten van de staat in beeld gebracht zullen worden.

Tot nu toe hebben de voorstanders echter genoeg om over te juichen. Volgens de website Mlive.com zijn er bijna een jaar na invoering van de plannen concrete resultaten behaald. Zo zouden bijvoorbeeld alleen al in 2008 maar liefst 2.763 mensen dankzij de filmindustrie in Michigan een baan hebben gevonden. En dat is goed nieuws voor een staat die zo ontzettend hard is getroffen door de perikelen met de autoindustrie…

Vooruit dan, een toegift. Omdat men aan het leren van de 50 hoofdsteden ook een behoorlijke dobber kan hebben:

Een interessant artikeltje in de papieren Economist deze week. De kredietcrisis schijnt in sommige Amerikaanse staten het debat over de doodstraf een andere dimensie te geven. Naast morele argumenten tegen capital punishment vindt een andere categorie argumenten steeds meer ingang: financiële.

Staten die al speelden met de gedachte de doodstraf af te schaffen zoals Colorado, Kansas, New Mexico en New Hampshire, beseffen in deze economisch zware tijden dat het een potentieel zeer interessante kostenpost is om op te bezuinigen.

$3 miljoen

Studies laten zien dat een doodstraf doorgaans duurder uitvalt dan een levenslange gevangenisstraf. Zaken als de zorgvuldige selectie van een jury, de slepende rechtzaken en het aantekenen van beroep door de veroordeelde kunnen namelijk aardig in de papieren lopen. Zo heeft de doodstraf in Maryland tussen 1978 en 1999 de belastingbetaler maar liefst $186 miljoen gekost. Zaken die in deze staat tot de doodstraf lijden kosten gemiddeld ongeveer $3 miljoen, drie keer zoveel als normaal. Afschaffen loont dus.

Alternatieve ideeën voor de bestemming van dit geld zijn er genoeg. Zo wil de overheid in Colorado van de bespaarde dollars een rechercheteam opzetten dat de tot nu toe 1.400 onopgeloste moorden in de staat moet gaan oplossen. Een goed doel dunkt me zo. Naast het geld om dit team te bekostigen blijft er dan nog $1 miljoen over voor andere dringende kwesties.

In Kansas is de bestemming voor het bespaarde geld wellicht iets minder nobel. Hier wordt gemeend dat de per zaak bespaarde $500.000 rechtstreeks moet dienen om het nijpende begrotingstekort op te vullen.

Volgens The Economist zijn in Texas de hoge kosten van de doodstraf vooralsnog geen issue.

Begin jaren ‘30 schreef Yip Harburg het nummer ‘Brother, Can You Spare a Dime?’. Naar eigen zeggen was hij geïnspireerd door de vele werklozen die wachtten op eten van de gaarkeukens. Het is niet alleen een nummer over de wanhoop van deze mensen. In de tekst klinkt ook woede door: ‘Ik heb me lange tijd ingezet voor dit land. Ik heb in Amerika geinvesteerd. Waar is mijn dividend?’

De financieel moeilijke situatie ten tijde van The Great Depression werd dankbaar onderwerp voor vele artiesten. Dankzij de opkomst van de radio kon een groot publiek bereikt worden, voor wie de muziek  een welkome afleiding afleiding van hun economische problemen bood.

Crisismuziek 2009

Dat muziek ook verlichting kan brengen tijdens de huidige economische crisis, staat voor Mark Sichel buiten kijf. Hij stelt daarom voor om een ‘Chase the Economy Blues-tape’ te maken met daarop nummers die afleiden en kalmeren. RaarFM, een engelstalig Nederlands-Arubaans radiostation, besloot afgelopen jaar om het grootser aan te pakken en de ‘Financial Crisis top 100′ uit te brengen. Dit onder het motto: ‘we zijn alle onzin rond de gehypte crisis zat’.

Ook de Houston Post doet een duit in het zakje en komt met een ludiek artikel over hoe je de kredietcrisis kunt doorkomen, zonder je liefde voor muziek op te geven.

David Stubbs maakt het wel erg bont. Hij speculeert in The Guardian over de vraag hoe muziek zich zal ontwikkelen onder invloed van de huidige economische crisis. Hij suggereert dat muziek beter wordt, naarmate de economische situatie verslechtert…

Hier is natuurlijk veel tegen in te brengen, maar ‘Brother, Can You Spare a Dime?’ blijft een geniaal nummer…

De dagen van de ‘Hoovervilles’ lijken te herleven in de zogenaamde ‘Tent Cities’ die overal in de Verenigde Staten als paddestoelen uit de grond schieten. Want waar ga je heen als je je huis en je baan verliest en de schaamte te diep is om bij familie of kennissen aan te kloppen? Zulke tragische beelden vewacht men niet te zien in een land als de Verenigde Staten.

Er bestaat een boekje over de Amerikaanse geschiedenis dat menig student amerikanistiek door zijn of haar geschiedenistentamens heeft geholpen. Dat boekje is geschreven door Dr. Jan van Oudheusden.

In De Amerikaanse geschiedenis in een notendop doet Van Oudheusden precies datgene wat hij op de flaptekst van het boek reeds beweert: de grote lijn van de Amerikaanse geschiedenis weergeven en politieke, sociaal-economische en culturele ontwikkelingen in onderlinge samenhang plaatsen.

Hapklare brokken

In nog geen 200 pagina’s weet de auteur een enorme hoeveelheid feiten de revue te laten passeren. Hij raast op een snelle, maar voldoende gedegen onderbouwde wijze, door de geschiedenis van de Verenigde Staten en weet op een heldere manier een overzicht te geven van de belangrijkste gebeurtenissen.

Op sommige punten waar aanvullende verdieping en beargumentatie mijns inziens wel gerechtvaardigd zou zijn, gaat de auteur iets té snel. Aangezien het hier echter een boek uit de ‘in een notendop’-serie betreft en er dus per definitie niet veel ruimte is voor zulke uitwijding, kan ik hem dit rücksichtslose geschrap prima vergeven. Verder heeft de auteur de neiging vrij korte zinnetjes te gebruiken, waardoor de gepresenteerde informatie bij tijden wat simpel oogt.

Eén recensie beweert zelfs dat het taalgebruik dermate eenvoudig is, dat het boek zeer geschikt is voor de onderbouw van het voortgezet onderwijs. Als de brugklassertjes tegenwoordig onderstaande zinnen gebruiken, kan ik daarmee instemmen:

“Jazz was een amalgaam van Afrikaanse en Europese muziektradities. De syncopische  jazzritmes en schelle trompetsolo’s waren even populair onder een breed jongerenpubliek, als ze schokkend waren voor de moraalridders van de oudere generaties.” (Van Oudheusden, 99)

Zelf moest ik ‘amalgaam’ en ’syncopisch’ echter even googlen, dus of het taalgebruik écht zo simpel is als deze recensent doet voorkomen waag ik toch te betwijfelen.

Zoals in veel boeken over de Amerikaanse geschiedenis, komt de auteur pas op stoom na de komst van de blanke kolonisten. De indianen (die overigens volstrekt niets met India van doen hebben en zelf doorgaans de term Native-Americans prefereren) komen er ook in De Amerikaanse geschiedenis in een notendop weer vrij bekaaid vanaf. In feite verworden ze slechts tot object van blanke agressie. Aan de (zeer interessante en diverse) indiaanse culturen is welgeteld één pagina gewijd. Affijn, dit zal ook wel met het reeds aangestipte plaatsgebrek van doen hebben.

Conclusie

Ondanks deze minuscule kanttekeningen is De Amerikaanse geschiedenis in een notendop een prima leesbaar boek. De lezer krijgt een zeer duidelijk  kader van de Amerikaanse geschiedenis voorgeschoteld dat erg goed helpt andere teksten te kunnen plaatsen en duiden. Een skelet zonder vlees zou mijns inziens een passende metafoor zijn. Een uitstekende keuze voor iedereen die iets wil weten over de geschiedenis van de Verenigde Staten, maar niet veel tijd heeft.

Het boek is uitgegeven bij Bert Bakker en is voor zo’n €12,50 te verkrijgen bij de meeste boekhandels. In 2008 is er een nieuwe uitgave verschenen. Mijn boekbespreking is gebaseerd op de tweede druk, die uitgekomen is in 2004.

P.S.: ik wil via deze weg Dr. Jan van Oudheusden persoonlijk hartelijk bedanken. Het tentamen Vroeg Amerikaanse Geschiedenis zou me aanzienlijk meer moeite hebben gekost zonder De Amerikaanse geschiedenis in een notendop…

Waar het de houding ten aanzien van de overheid betreft, balanceert het Amerikaanse publiek tussen periodes van vertrouwen en periodes van wantrouwen. De Amerikaanse media zijn, mede dankzij de waakhondfunctie die ze vervullen, meer dan eens in belangrijke mate verantwoordelijk geweest voor een verandering in deze houding. De Amerikaanse overheid en Amerikaanse media koesteren doorgaans dan ook een wederzijds wantrouwen.

Meer dan eens zijn gekozen politici gedwongen om af te treden vanwege schandalen die in de media breed werden uitgemeten. Tevens zijn de media gevoelig gebleken voor manipulatie van de kant van de overheid.

Krant 2.0

Toch heeft een belangrijk medium, de krant, een aanzienlijke rol gespeeld gedurende de ideeënstrijd zowel voorafgaand aan, als ten tijde van de Revolutie en de daaropvolgende onafhankelijkheid van de Verenigde Staten. Voor- en tegenstanders van de revolutionaire ideeën buitelden over elkaar heen in gedichten, editorials en columns, die vanwege de groei van het aantal kranten en hun oplage door een toenemend publiek gelezen konden worden.

De laatste decennia is er echter een daling te zien in het aantal kranten, deels vanwege de opkomst van concurerende media. Waar de opkomst van radio en televisie in het verleden menig krant de das om heeft gedaan, is tegenwoordig het internet een van de voornaamste uitdagingen.

In de zoektocht naar online nieuws wendt de Amerikaan (en de rest van de wereld) zich meer en meer tot weblogs en anderssoortige nieuwssites. Online media hebben een aantal voordelen ten opzichte van de traditionele papieren krant:

• Snelheid van publicatie
• Gericht en snel kunnen zoeken (tevens in archieven)
• Thematische nieuwssites kunnen zich meer richten op specifieke informatie behoeften van hun lezers
• Eenvoudig deelnemen aan discussies / meteen reageren op berichtgeving
• Links bieden de mogelijkheid tot verdieping / verbreding

De traditionele kranten proberen de schade te beperken en de kostbare aandacht van de internetter te grijpen door online versies uit te brengen, welke niet altijd even succesvol zijn. Vaak heeft het falen van deze pogingen te maken met het vasthouden aan het traditionele model van publiceren, zonder rekening te houden met de specifieke mogelijkheden die het internet te bieden heeft.

Toch zijn er vandaag de dag in de Verenigde Staten nog grofweg 1.500 dagbladen over, met een totale dagelijkse oplage van meer dan 52 miljoen. Verder kan de Amerikaan nog altijd kiezen uit ongeveer 7.000 weekbladen die een totale wekelijkse oplage hebben van zo’n 50 miljoen.

Enkele Amerikaanse online nieuwsbronnen

Waar haalt de gemiddelde Amerikaan zijn online nieuws vandaan? Enkele grote  nieuwssites zijn:

• CNN
• The New York Times
• Fox News Channel
• BBC News (Brits)
• The Washington Post
• The Huffington Post
• ABC News
• MSNBC

Wie naast nationaal nieuws uit de Verenigde Staten geïnteresseerd is in regionaal en lokaal Amerikaans nieuws, kan op NewsVoyager.com op zoek naar websites van talloze kranten.

De

De oppositie begon enkele jaren geleden toen een eerstejaars student aangaf problemen te hebben met een van de professoren, omdat deze naast zijn aanstelling bij de universiteit ook geld bleek te ontvangen van 10 bedrijven. Het protest bleef groeien, en tegenwoordig ijvert een groep van meer dan tweehonderd studenten en sympathiserende staf voor meer openbaarheid en meer controle.

Beschermde omgeving

Het voornaamste argument van de groep heeft te maken met financiële belangenverstrengeling. De studenten zijn van mening dat goed onderwijs slechts plaats kan vinden in een beschermde, neutrale omgeving, en dat de informatie die overgedragen wordt zo puur mogelijk dient te zijn. Nevenfuncties bij farmaceutische bedrijven kunnen volgens hen deze puurheid in gevaar brengen.

Volgens de New York Times scoort Harvard over het algemeen niet goed in vergelijking met andere medische opleidingsinstituten waar het openbaarheid en controle betreft. Positieve uitschieter op dit gebied is echter de verplichting van staf en gastdocenten om tijdens de colleges aan te geven wat hun banden met het bedrijfsleven zijn. Deze maatregel levert voor sommige professoren lijsten op met niet minder dan 47 bedrijven.

Niet iedereen deelt echter de bezorgdheid over de onafhankelijkheid van het wetenschappelijk onderwijs. Sommige studenten en staf aan de Harvard Medical School zijn een andere mening toegedaan. Zij stellen dat Harvard niet de universiteit zou zijn die ze is zonder de vele sponsorgelden, en dat informatie afkomstig van de farmaceutische industrie niet per definitie bevooroordeeld hoeft te zijn.

Deze zaak laat ook de Amerikaanse politiek niet onberoerd. Recentelijk heeft Republikeins Senator Charles E. Grassley van Iowa vragen gesteld aan een farmaceutisch bedrijf  met betrekking tot betalingen aan Harvard medewerkers.

Dé tip van oma: Let the rice boil until it cooks!

Normaal gesproken dienden Nederlandse reizigers die geen visum nodig hadden om naar de Verenigde Staten te reizen de benodige formulieren pas in het vliegtuig in te vullen. Sinds 12 januari echter, is de situatie voor deze categorie reizigers veranderd.

Reizigers afkomstig uit landen die onder het zogenaamde Visa Waiver Program vallen, waaronder Nederland, zijn nu verplicht zich minimaal 72 uur voor vertrek naar Amerika aan te melden bij het Electronic System for Travel Authorization (ESTA).

Online reistoestemming

In feite dient er voor vertrek dus een online reistoestemming te worden aangevraagd. Hiervoor kan men terecht op de ESTA website. Hier zullen vragen moeten worden beantwoord die globaal overeenkomen met de vragen op het huidige I-94 formulier. De reistoestemming blijft in principe twee jaar geldig, maar het kan zijn dat er bij een volgend bezoek gedurende deze twee jaar kleine wijzigingen moeten worden doorgevoerd in de informatie. Ook deze wijzigingen kunnen doorgegeven worden via de reeds genoemde ESTA website. Het is daarom raadzaam uw aanvraagnummer goed te bewaren.

Meer informatie kunt u vinden in dit document, uitgegeven door de U.S. Customs and Border Protection. Voor reizigers die van plan zijn langer dan 90 dagen in de Verenigde Staten te verblijven  of anderszins een visum nodig hebben, gelden deze veranderde regels niet.